Toen wij enkele jaren geleden bij onze derde ADHD-er uitleg kregen van de psychiater over ADHD, viel mijn mond open van bewondering. De man gaf keurig aan de hand van een schema aan waar zich het mankement in Zoons hersenen bevond. En hoe dat was op te lossen: met Ritalin.

Verbazingwekkend, want de neuroloog van andere Zoons, geconsulteerd vanwege epilepsie, was zich zeer bewust van haar beperkingen: “We weten hooguit tien procent van hoe onze hersenen werken”. Van die bescheidenheid had de psychiater geen last.

ADHD doet me denken aan de ‘diagnose’ Minimal Brain Disfunction uit de jaren ‘80. MBD was niet met hersenscans vast te stellen maar er was iets wat het niet goed deed want de symptomen waren er. Het was een prachtige cirkelredenering. MBD is inmiddels weer geruisloos van het toneel verdwenen.

Ik ben geen psychiater of neuroloog maar vraag me wel af of de huidige oplossingsrichting wel de goede is. Is ADHD inderdaad alleen maar ‘iets in de hersenen’ dat ‘dus’ met medicijnen moet behandeld? Bestaat ADHD eigenlijk wel? Niet voor niets verwerpt de grootste vereniging van psychiaters in Amerika het nieuwe psychiatrische handboek DSM-V omdat dat te veel uitgaat van subjectieve symptomen.

Hoe zit het dan met de symptomen? Er is de laatste eeuw nogal wat veranderd in onze maatschappij. Er is bijvoorbeeld veel minder structuur en duidelijkheid dan voorheen in gezinnen, op straat en op school. Dat is lastig voor impulsieve kinderen.

Kinderen worden in veel gezinnen van jongs af aan voor de tv gezet waar ze van alles zien waar ze nog niet aan toe zijn. Wat kan een kind van vier met het achtuurjournaal? En wie bedenkt al die krankzinnige kindertekenfilmpjes? Al die prikkels vormen een onnodige extra belasting voor een breintje dat daar toch al gevoeliger voor is.

Het onderwijs is ook een factor van belang. Ik heb niets tegen juffen, integendeel, maar ik heb wel iets tegen juffen van groep 1 tot en met groep 8. Het verhaal waar een van de Zoons mee thuis kwam toen hij stage liep op een naschoolse opvang, sprak boekdelen: “Als jij weg gaat, kan ik met niemand meer hutten bouwen.” Want de opvangjuf had liever binnen de lijntjes kleurende kindertjes. Niet voor niets is driekwart van de ADHD-ers jongen.

Misschien wel het meest funeste van ADHD is dat het wordt gezien als een probleem waartegen je pillen kunt slikken en waarvoor ouders begeleid worden. En dat is jammer, want als moeder van drie ADHD-zoons kan ik melden dat zij wel meer eigenschappen hebben dan drukte. De meest in het oog springende is creativiteit, zowel kunstzinnige als technische.

De tweede is hun enorme uithoudingsvermogen. Druk? Veel energie zul je bedoelen! En dat is heel prettig bij zaken die uithoudingsvermogen vragen. En gebrek aan concentratie is natuurlijk lastig, maar misschien ook wel meteen de oorsprong van de creativiteit want gepaard gaand met een groot vermogen tot vrije associatie.

Tenslotte een oproep aan iedereen die met kinderen werkt: negeer het stempeltje en kijk naar het kind dat voor u staat.

Allereerst is daar de zorg voor kinderen, om te beginnen voor de kleintjes. Geef borstvoeding, propageert de medische stand al decennia, en terecht. Maar met een fulltime baan en een beetje pech een uur reistijd wordt dat toch een beetje lastig. Een jaar ouderschapsverlof zoals in Scandinavische landen, vindt Nederland te duur. Betaalbare kinderopvang overigens ook.

Daarnaast is niet ieder kind gelijk. De een heeft het prima naar zijn zin in de crèche, de ander kan er niet goed tegen, zeker niet vijf hele dagen per week. En er zijn nogal wat crèches waar het niveau van de begeleidsters van bedenkelijke kwaliteit is. Ik voelde er zelf in ieder geval niets voor mijn schaapjes te laten verzorgen door mensen die geen goed Nederlands spreken of er pedagogische ideeën op na houden die de mijne niet zijn.

Verder verraste me opnieuw het gemak waarmee de overheid de gemeenschap voortdurend verplichtingen oplegt en verlangens uit waaraan de burger onmogelijk allemaal tegelijk kan voldoen.

Ik had me er net bij neergelegd dat ik, behalve op mijn kleinkinderen te passen wegens te dure kinderopvang, ook geacht wordt mijn ouders te verzorgen. Ook was ik aan het idee gewend in geval van nood mijn ouder wordende buurvrouw dagelijks van een warme maaltijd te voorzien en haar boodschappen te doen, en mij uiteraard ook in te zetten voor andere taken in kerk, staat en maatschappij. En ook de relatie met Geliefde heeft regelmatig onderhoud en dus tijd nodig. Een scheiding is duur…

Maar dat is niet voldoende, ik moet ook een veertigurig werkweek volmaken, op straffe van schuldgevoel vanwege het in mij geïnvesteerde geld voor mijn studie. Maar dat kan ik mij niet veroorloven, want schuldgevoel zorgt voor psychische klachten en ook op de behandeling daarvan wordt drastisch bezuinigd.

Is er dan geen man in de zaal? Tuurlijk! Maar mannen werken ook 40 uur per week en komen juist daarom veel minder toe aan vrijwilligerswerk en mantelzorg dan menig vrouw. Idealiter verdeel je alle taken zo veel mogelijk. Man werkt vier dagen, vrouw ook, samen vrijwilligerswerk doen en mantelzorgen, en het gezamenlijk verdiende inkomen verdelen. Maar het hoort nu eenmaal bij het leven dat niet iedereen aan ‘idealiter’ toekomt.

Wij zijn geen supervrouw of superman, hoe goed dat de overheid qua begroting ook zou uitkomen. Jammer dan.

Maar zie, 33 jaar later is het feest waar je maar komt, brood en spelen, geen wanklank te horen. Geen wanklank? Toch wel. Twee mensen op de Dam stonden met koningsonvriendelijke borden te zwaaien en werden terstond afgevoerd door overijverige politieagenten. Jammer! Had ze fijn laten staan…

Make my day! dachten republikeinen Hans Maessen en ene Joanna, die naar verluid studente is maar er haar beroep van heeft gemaakt met een verongelijkt gezicht op tv te komen. De krokodillentranen vloeiden rijkelijk. Hun recht op demonstratie zo wreed verstoord! Noord-Koreaanse praktijken, riep voornoemde Joanna.

Wat? Noord-Korea op de Dam? Tot dan toe kon ik hartelijk om het schaap lachen maar vanaf dit moment was de lol eraf. Ik weet niet waar of wat Joanna studeert, maar het buitenland in het algemeen en Noord-Korea in het bijzonder spelen er vast geen rol van betekenis in.

Toch krijgen Maessen en Joanna voortdurend een podium, met name de laatste. Dat mag niet verbazen want zo lang een vrouw onder de dertig is en er min of meer appetijtelijk uitziet, mag ze overal aanschuiven. Wat er uit komt, dondert verder niet.

En dus mag Joanna met droge ogen beweren dat de monarchie een ondemocratische instelling is. Ach gut. Joanna studeert dus ook al geen politicologie. Dan zou ze namelijk weten dat tweederde meerderheid in de Eerste en Tweede Kamer volstaat om de hele monarchie aan de kant te zetten. Maar blijkbaar is die tweederde meerderheid er niet, sterker nog, er is in de verste verte geen gewone meerderheid voor.

Niemand zit hier namelijk te wachten op President Balkenende, Lubbers of Kok. Laat staan op president Joanne.

Wat zich hier bovendien wreekt is het denken in categorieën. Je hebt suffe dertigers en alerte zeventigers. Veertigers die het gaspedaal niet durven intrappen en tachtigers die over
’s heeren wegen scheuren alsof ze zich op Circuit Zandvoort bevinden.

En meneer Brugmans maakt nog een denkfout: als je een helmpje verplicht stelt, gebeuren er minder ongelukken. Fout! Meer veiligheidsmaatregelen betekent over het algemeen evenveel kans op ongelukken als daarvoor. Mensen letten namelijk minder goed op als de situatie heel veilig lijkt.

Een mooi voorbeeld is zoab (Zeer Open AsfaltBeton) dat op veel snelwegen ligt. Fantastisch spul is het. Als het regent, heb je geen last van opspattend water dat het zicht belemmert. Dus wat doe je, je rijdt lekker door. En daarom gebeuren er op wegen met zoab, ontworpen om het aantal ongelukken bij regen te verminderen, evenveel ongelukken bij regen als op wegen zonder zoab.

Ten slotte hangt al dat gemekker over veiligheid mij zo langzamerhand danig de keel uit. Zal ik over drie jaar dan maar helemaal binnen blijven? Is wel zo veilig. Behalve voor Echtgenoot natuurlijk, maar daar is nog geen stichting voor.

Het Nationaal Comité Inhuldiging en de NPO ( de Nederlandse omroepen) hebben alle ellende blijkbaar niet voorzien, anders hadden ze wel aan anderen gevraagd een lied te schrijven. Het is natuurlijk ook niet handig zo’n opdracht te geven aan Guus Meeuwis, Daphne Dekkers en een paar rappers.

Over de inhoud kan ik kort zijn: wat een bagger. Per zin zeker zes taalfouten, verder een aaneenrijging van stijlfouten, onnavolgbare gedachtegangen en zacht gezegd nogal merkwaardige ideeën over koningschap. De moed zonk me in de schoenen toen ik het lied aanhoorde.

Allereerst omdat dit lied met droge ogen en zelfs trots werd aangeboden, ten tweede omdat de schrijvers geen moeite hebben gedaan er een neerlandicus overheen te laten vliegen, wat vermoedelijk te verwijten valt aan gebrek aan zelfinzicht. Ten derde omdat er geen touw aan de tekst valt vast te knopen en ten vierde omdat dit lied me deed afvragen hoeveel dieper dit land nog kan zinken. En dan heb ik het over de melodie en de raps nog niet eens gehad.

Vervolgens ontspon zich een klassiek Hollands tafereeltje. Geheel conform de reacties die elke dag te lezen zijn onder krantenberichten op internet, wist de Nederlander niet hoe snel, met hoeveel superlatieven, scheldwoorden en verwensingen hij moest reageren. Ik bespaar u zelfs de bloemlezing.

Dit alles ontlokte aan componist John Ewbank een reactie waaruit bleek dat hij uit hetzelfde hout gesneden is als zijn criticasters en waarmee hij zijn lied terugtrok. Paniek. Het Nationaal Comité Inhuldiging begon te vergaderen en doet dat voor zover ik weet nog steeds.

Uit dit alles blijkt niet alleen de hopeloze verdeeldheid van de Nederlanders, dat wisten we al. Er blijkt ook uit dat de high culture, die in bijvoorbeeld Engeland nog wel aanwezig is, bij ons geheel lijkt te zijn verdwenen. Lijkt, want het is er wel maar het durft zich niet meer te vertonen.

Doorgeslagen democratisering heeft voor het idee gezorgd dat iets pas van iedereen is als zelfs de grootste idioot zich erin kan vinden. Iedereen die eisen stelt aan kwaliteit wordt elitair genoemd en iedereen die ergens voor heeft doorgeleerd, arrogant.

Want waarom niet de Dichteres des Vaderlands Anne Vegter gevraagd een schone hymne te dichten? Daar is zo iemand toch voor? En de kans op kwaliteit is dan toch een heel stuk groter?

Kan iemand mij dat uitleggen? Het Nationale Comité Inhuldiging misschien?

Toegegeven, het politieke landschap in Engeland in die tijd was hopeloos verziekt. De machtige vakbonden hadden de samenleving compleet in de tang. De mijnen, die al lang gesloten hadden moeten zijn maar door de bonden open waren gebleven, moesten uitgerekend in een tijd van crisis alsnog het loodje leggen.

Op dat soort momenten blijkt de on-Europeesheid van Engeland, feitelijk ligt het qua cultuur dichter bij de Verenigde Staten. De woeste stakingsleider Neil Kinnock leek zo uit het Wilde Westen weggelopen, en de upper class voelt zich mijlenver boven het gepeupel verheven.

Laat Thatcher nu overleden zijn, haar geest waart nog steeds rond, ook in Europa. Als er iemand als moeder van het huidige neoliberalisme gezien kan worden, is zij het wel. ‘There is no such thing as society. There are individual men and women, and there are families,’ riep ze in 1987 in een speech voor haar partij.

Die uitspraak is haar blijven achtervolgen, waarschijnlijk omdat hij zo kernachtig weergaf wat voor soort samenleving zich aan het ontwikkelen was. Een individualistische die steeds minder geduld zou krijgen met de achterblijvers, de losers, de ballast die alleen maar geld kost.

Totdat die losers zich opeens binnen de eigen kring bevinden. Dan blijken de omstandigheden toch meer te bepalen dan gedacht en is succes niet meer de keuze die het altijd leek. Dan gaan mensen zich opeens heel druk maken voor een niche op het grote terrein van de zorg. ‘Bezuinigingen, best… maar niet op de verzorgingstehuizen: mijn oma is dement’. ‘Wel hulp vergoeden voor autisten: mijn kind is autistisch’.

Zo kwam ook Thatcher zelf opeens dichterbij door de film die over haar leven werd gemaakt, onnavolgbaar vertolkt door Meryl Streep. Thatcher werd een mens van vlees en bloed, een moeder, een echtgenote, iemand die langzamerhand het contact met de buitenwereld verloor. En hulp nodig had, van de samenleving.

Vandaag wordt ze begraven. Rest in peace, Lady Thatcher.

Er werden twee gezinnen gevolgd en drie VPRO-medewerkers gaven een inkijkje in hun gezin. Twee gezinnen deden mee met de opdracht hun kinderen veertig dagen minder te verwennen. Een jong gezin uit Amersfoort met twee kinderen van een en vier jaar, en een stel meer richting grachtengordel, met twee dochters.

Het was onthullend. Het gezin uit Amersfoort had op het eerste gezicht misschien niet de beste papieren. Ze waren beiden 25 en hadden geen universiteit achter de rug. Maar ze deden het prima. Duidelijk, consequent en liefdevol.

Het tweede gezin was een ander verhaal: twee hoogopgeleide ouders met dochters van 12 en acht jaar. Zelden heb ik zo’n gejengel, zulke eindeloze discussies en ijdeltuiterij gezien. Je kon meteen al zien dat het verkeerd zou gaan. De veertig dagen werden begonnen met een urenlange familievergadering over hoe de regels zouden luiden. Want alles moest natuurlijk wel democratisch verlopen en dat konden de kinderen ‘best aan’. Je meent het.

Het resulteerde in eindeloos geëmmer en onderhandelingen op hoog niveau, de Tweede Kamer was er niets bij. Goedgebekt waren de kindertjes wel en het leek erop dat hun ouders dat verwarden met goed opgevoed zijn. “Ze moeten wel voor zichzelf opkomen natuurlijk.” Het gevaar dat dat niet zou lukken, leek gering…

Dan de VPRO-mensen. De enige met wie ik kon meevoelen was de Antilliaanse vriend van een van hen die vond dat er gewoon geluisterd moest worden. Hoe zijn vriendin ook haar best deed te laten zien dat haar zoontje helemaal niet verwend was, ze moest het wel heel vaak zeggen. En het moest vooral blijken uit het feit dat hij nog niet alle elektronische gadgets had die bij zijn klasgenootjes al wel op de plank stonden.

Uiteindelijk constateerde Trouw-journalist Iris Pronk met een onderzoek van Unicef in de hand dat het blijkbaar nogal meevalt met het verwennen. Nederlandse kinderen waren immers het gelukkigst van de wereld.

Zo lust ik er nog wel een. Als kinderen heel gelukkig zijn, zijn ze niet verwend? Wie zegt dat al deze schatjes voldoende bagage meekrijgen om ook andere situaties dan deze van grote overvloed te overleven? Wat als het echte leven straks een beetje tegenvalt? Onderhandelen?

Het was namelijk wel jammer dat de VPRO geen gezinnen liet zien die het echt met weinig geld moesten doen en waar niet voor ieder kind een i-Pad voorhanden was, of de nieuwste spelcomputer onmiddelijk kon worden aangeschaft.

Uiteindelijk bewees de thema-avond vooral de uitkomst van een ander onderzoek: Nederlandse ouders vinden dat ze hun kinderen prima opvoeden. Alleen de buren, die zouden hun kinderen eens wat strenger moeten aanpakken…

Je zou denken dat ING-baas Jan Hommen wel wat vroeger uit zijn bed zou komen om excuses aan te bieden voor het toch niet geringe ongemak en de aangerichte schade. Maar nee, dat was niet aan de orde. Daar heeft meneer Hommen een communicatiemedewerker voor. En dat mocht die arme man vervolgens uitleggen aan de pitbulls Sven Kockelman en Lara Rens van Radio 1.

Het was het zoveelste bewijs voor een totaal uit de hand gelopen communicatiecultuur. Eigenlijk zijn alle communicatiemedewerkers zoetjesaan hun eigen graf aan het graven. Oorspronkelijk bedoeld om de baas voor uitglijers te behoeden en imagoschade te voorkomen, is de communicatiemedewerker geperverteerd tot schaamlap, klappenopvanger en spindoctor in één. Dat kan niet goed gaan.

Bij ieder weldenkend mens gaan bij het woord communicatiemedewerker alle alarmbellen rinkelen. Want je weet waarvoor hij of zij is aangesteld: imagoschade beperken. En dat resulteert zelden in eerlijkheid, wel in antwoorden die neerkomen op: ‘ik weet het niet’ en ‘we zullen hiervan leren’. Wat vervolgens maar afwachten is.

Imago is namelijk niet hetzelfde als realiteit. Veel bedrijven denken dat echter wel. ‘We hebben een imagoprobleem,’ zegt de NS bijvoorbeeld. Maar dat is onjuist, de treinen rijden niet op tijd, dat is het probleem. De reiziger is niet geïnteresseerd in het imago van de NS maar in het tijdstip van aankomst in de echte wereld, niet in de wereld van de communicatieafdeling. Door te zeggen dat je een imagoprobleem hebt, laat je alleen zien dat je het probleem bij de klant legt.

Over het imago van de ING kunnen we het zo langzamerhand beter niet meer hebben. Allemaal maar vlug overstappen naar een andere bank, beste ING-ers! Wie stalt zijn geld bij een bank waarvan de baas te beroerd is voor de radio te komen bij zo’n grote miskleun? Daar helpt geen lieve communicatiemedewerker meer aan…

Onrust op de financiële markten vanwege een onhandige uitspraak van onze minister van financiën. Blijkbaar is het nogal een kippenhok, die financiële wereld. Gauw van de leg, die krijtstrepen. Maar handige spindoctors hebben ze wel, zo bleek maar weer.

Iedereen kakelt de heren na. De oppositie ziet de mogelijkheid even te scoren, journalisten vragen zich openlijk af of deze minister wel te handhaven is. Een Franse journalist meldde bij Nieuwsuur dat hij niet wist wie meneer Dijsselbloem is maar dat mag niet verbazen: Fransen kennen sowieso bijna niemand buiten Frankrijk. Een journalist van de Frankfurter Allgemeine heeft de kop voor zijn stuk van morgen al klaar: De keiharde waarheid. Dijsselbloem heeft namelijk gewoon gelijk.

Maar wat had onze Jeroen nu helemaal gezegd? Dat er bij eventuele volgende crises best wel eens weer naar het geld van spaarders gekeken zou kunnen worden. Lijkt me nogal logisch want dat was het in het geval van Cyprus ook. Waarom in vredesnaam moet de Europese belastingbetaler garant staan voor wat Russische criminelen, oligarchen en zakenlui hebben binnengeharkt?

Waarom is het volstrekt normaal dat Europeanen het ene na het andere land uit de financiële stront trekken maar mag ondertussen van de rijksten niets worden gevraagd? Denken deze mensen wel eens aan al die miljoenen die door dezelfde crisis geen werk meer hebben? Op de een of andere manier verdwijnt steeds weer het complete plaatje uit beeld.

Ondertussen dreigen de banken met instorting van het hele bancaire systeem als er aan hun positie wordt geknabbeld. En daarom moet iedereen dat doen wat goed is voor de banken. Dat lijkt me de omgekeerde wereld. Niet de banken maar de politiek bepaalt waar het geld dat door belastingbetalers is opgebracht, naartoe gaat.

Het wordt hoog tijd dat de banken hun plaats wordt gewezen: de wereld is er niet voor de banken maar de banken zijn er voor de wereld. Het heeft misschien even anders geleken maar zo lang wij gewone burgers een groter geheugen hebben dan dat van de gemiddelde huisvlieg zullen we ons herinneren wie deze crisis heeft veroorzaakt.

‘Jezus was ook een vluchteling’, heeft een Bijbelgetrouwe protestant om zijn nek hangen. Helemaal waar. Jezus was ook de zoon van een timmerman maar met zo’n bord heb ik nog nooit iemand zien lopen. Terwijl wat meer aandacht en waardering voor vakmanschap van mensen die geen universiteit hebben doorlopen niet zou misstaan in onze samenleving.

In de afgelopen weken kon je ook logeren in de Vluchtkerk. Gefundenes Fressen voor politici die dan ook gretig kwamen kijken. Leuk, logeren! En goed voor het imago… En breng je een pannetje soep naar de arme stakkers, dan werd je naam als beloning aan Twitter toevertrouwd. Ik kom alleen veel dezelfde namen tegen uit het ons-kent-ons-circuitje en daar word ik onrustig van.

Doet het mij, als kind van de jaren ’70, misschien te veel denken aan die tijd? Waarin je populair was als je maar liet weten aan de goede kant te staan? Verder hoefde je niks. Onze buren van destijds stuurden een nieuwjaarswens met een foto van henzelf, lopend in een van de grote marsen tegen de kruisraketten. Brrr.

Eigenlijk wil ik alleen maar een oproep doen aan alle do-gooders: gaat het je werkelijk alleen om de goede zaak of zijn de nevenactiviteiten, de tweets en foto’s op Facebook stiekem ook wel interessant? Zijn ze nog middel of al doel? En mogen de vluchtelingen straks in jouw bed slapen?

En protesteer daarna maar weer gewoon verder.