Groene Bijbel

GroeneBijbel_omslagmetwitruimte-280x280Daar was-tie dan, de Groene Bijbel. Nou ja, groen, dat bleek dus tegen te vallen. Beloofd was dat het papier voor een groot deel zou bestaan uit gerecyclede bijbels. Want een bijbel bij het oud papier gooien, nee… dat doe je niet.

Nu moet ik meteen zeggen dat ik ook een zeer door de tand des tijds aangetaste bijbel in de kast heb liggen. Echtgenoot kocht hem ooit op de rommelmarkt, een King James met tekstverwijzingen en alternatieve vertalingen. Ik heb al lang een nieuwe. Maar op die oude nou in de oudpapierbak te mikken, dat kan ik niet over mijn overigens niet vreselijk sentimentele hart verkrijgen.

Het merkwaardige is wel dat juist de hardcore refo’s en grefo’s de grootste leveranciers waren van oude en kaduke bijbels. Dat is toch het deel van de christenheid dat zo rationeel is en tegen afgoderij strijdt en tegen heiligenverering is. Het bloed kruipt kennelijk waar het niet gaan kan.

Maar het ging dus fout. Wie precies weet hoe het is gegaan kan inmiddels terecht bij Trouw, Volkskrant en Nederlands Dagblad. Duidelijk is in ieder geval dat de mensen met mooie ideeën en techneuten niet elkaars deur hebben platgelopen.

Ik heb de Groene Bijbel niet gekocht, de Vrouwenbijbel ook niet, en Echtgenoot krijgt straks ook geen Mannenbijbel op zijn verjaardag. Het idee van doelgroepenbijbels staat mij namelijk nogal tegen. Allereerst word je door allerlei uitgelichte teksten en verklarende zaken een bepaalde kant op geduwd, en wel die kant die je toch al wilde maar dan nog wat extra. Terwijl je juist geacht wordt een tegenstem te horen.

Ten tweede mist het hele idee doel. Wees eerlijk, een klimaatontkenner koopt geen Groene Bijbel, een vrouwenhater geen Vrouwenbijbel, en een watje koopt geen Mannenbijbel. De eerlijkheid gebiedt trouwens te zeggen dat ik met name de Mannenbijbel nogal een gotspe vindt. De bijbel is eeuwenlang uitsluitend als mannenbijbel gelezen, dus waar hebben we het over.

Dat gerecyclede papier is toch eigenlijk wel een giller. Stel je voor dat ik mijn oude King James toch aan de bijbelboer had meegegeven, in de verwachting dat hij in snippers in de Groene Bijbel terecht zou komen. En daarna hoor ik dat hij ook in een eierdoos kan zitten, of in een krant, misschien zelfs in de Telegraaf. Ik had het waarschijnlijk beschouwd als een vingerwijzing van Boven: ‘Stel je niet aan’.