Godslastering

Stephen_Fry_June_2016Stephen Fry, goed voor uren kijkplezier (Blackadder!), heeft gezegd dat God egoïstisch, maniakaal en stom is. En nu hangt hem in Ierland een rechtszaak boven het hoofd. Dat is jammer, de overheid hoort zich daar niet mee te bemoeien. Wat mij betreft mag iedereen zeggen wat hij wil over christenen en over God. Waar blijft anders het open en eerlijke gesprek?

Daarbij komt dat ik Stephen Fry heel goed begrijp. Ik word vaak ook moedeloos en wanhopig van dat alomtegenwoordige kwaad, van hufters die gewoon hun gang kunnen gaan, van rotziektes die mensen slopen. Als er dan een God is, waarom doet-ie dan niks? Ik zou het echt niet weten.

Toch zit er ook een vreemde kant aan die woede. Allereerst, waarom zo boos zijn op een God die toch niet bestaat? En als God dan inderdaad niet bestaat, wordt het daar beter van? Heb je genoeg aan ‘Life ’s a bitch, and then you die’?

Ook vreemd: waar haalt Fry zijn God vandaan? Uit de Bijbel, blijkt uit zijn woorden. Goden uit andere godsdiensten zien er inderdaad heel anders uit. Die zijn almachtig maar ook willekeurig; of niet almachtig want plaatsgebonden, of gelinkt aan een bepaald gebied van het leven.

Het boeddhisme staat zelfs min of meer onverschillig ten aanzien van menselijk leed dat tenslotte veroorzaakt wordt door begeerte. Geluk is een keuze. Opmerkelijk is dat Fry wel waardering kan opbrengen voor de Griekse goden. Dat begrijp ik dan weer niet, want zij beleven nogal eens plezier aan het leed dat ze veroorzaken, en in het lot van mensen zijn ze – op een enkele held na – niet erg ge├»nteresseerd.

Als je je beeld van hoe God is uit de Bijbel haalt, dan zou je toch ook moeten kijken naar wat in de Bijbel staat over het kwaad. Ook als dat geen sluitende antwoorden oplevert. Dat doet Fry echter niet. Hij winkelt selectief en haalt er slechts een paar zaken uit waarmee hij God verantwoordelijk stelt voor alles wat er aan kwaad gebeurt. En dan blijft er alleen woede over. Begrijpelijke woede, maar misschien niet helemaal juist geadresseerd.

Ik stel me trouwens zo voor dat een gesprek van God met Stephen Fry – al dan niet aan de hemelpoort – verhelderend zou kunnen werken. En als Fry klaar is, zou ik ook wel willen.