De jongens van Sire

Arme jongens van Sire, maak je volkomen belangeloos een reclamefilmpje, is het weer niet goed. Maar ze hadden het kunnen weten, wie iets roept over mannen of vrouwen maakt altijd wel iemand boos.
child-1539341_960_720
De bedoeling was goed: aandacht vragen voor jongens en hun eigenaardigheden. Eeuwenlang, nee millennia lang, waren mannen in het voordeel maar door aanstormende vrouwen gaan ze zo langzamerhand de trekken vertonen van een bedreigde diersoort. En omdat SIRE een ideële instelling is, dacht het zijn doelgroep gevonden te hebben.

Iedereen vindt er iets van: verongelijkte leraren, boze feministen, verontwaardigde homo’s, jongensmoeders, en mannen die van vrouwendingen houden.

Als feminist en moeder van vijf zoons, bevind ik mij doelgroepsgewijs in een lastige positie. Want inderdaad klagen mannen wel erg hard nu het even tegenzit. Maar jongens hebben het ook een stuk moeilijker gekregen en dat dat helemaal niets te maken heeft met scholen die een vrijwel geheel vrouwelijk onderwijzers- en lerarenkorps hebben, kan ik mij nauwelijks voorstellen. Of dat nu wetenschappelijk onderzocht is of niet.

Wat mij ook opvalt is dat christenen – en dan vooral de meer orthodoxe broeders en zusters – nogal fel reageren op de discussie over de geslachten. ‘We zijn als man en vrouw geschapen!’ roepen ze. Onmiskenbaar. Maar waarom volgt daaruit dat vrouwen DUS heel anders zijn dan mannen? Waarom zou uitgerekend dàt zo’n Bijbelse gedachte zijn? Speelt de omgeving dan geen rol en is het allemaal aanleg? Ik geloof er niets van. En waar bestaan die grote verschillen eigenlijk precies uit? Een zelfgebakken appeltaart voor wie mij dat kan vertellen.

Ook een oude bekende: ‘We zijn gelijkwaardig maar niet gelijk!’ Nee, dat geloof ik graag, maar dat geldt ook voor twee jongens, of twee meisjes. Bovendien krijg ik altijd hevige jeuk van deze bewering omdat hij niet zelden gevolgd wordt door de mening dat vrouwen daarom van alles en nog wat niet zouden mogen of kunnen.

Wat mij wel een Bijbelse gedachte lijkt, is dat je dat kind dat je van God gekregen hebt – of het nu een meisje of een jongen is – zo goed mogelijk leert kennen. En dan kom je er vanzelf achter waar zijn of haar talenten liggen, en waar hij of zij blij van wordt. Ook als dat betekent dat een jongen even lekker kan uitrazen, of juist liever boeken leest. Als de meisjes ook maar boompje mogen klimmen, of juist het roze of eventueel blauwe prinsesje uithangen. En daar mag het volgende filmpje van Sire over gaan. Weg met de stereotypen!