Advent

Het is de eerste Adventszondag en dus mag het weer: de he-le dag door Christmas Carrolls draaien. Ik heb meteen maar de eerste adventskaars aangestoken. Nou ja, een advents-waxinelichtje, want natuurlijk ben ik weer vergeten vier gelijke kaarsen te kopen, en bovendien is de adventskandelaar onvindbaar.

Volgende actie: de adventsster ophangen, in de vorm van een adventssneeuwvlok trouwens maar een kniesoor die daar op let. Hij moet alleen nog aan, want het snoer is te kort. Hoe deden we dat vorig jaar eigenlijk? Zoals elk jaar doet Echtgenoot dat want die is van het elektriek. Na een halve verbouwing qua stopcontacten en verlengsnoeren verspreidt de ster zijn ledlicht.

In de cd-speler ligt een cd van 25 jaar geleden van toen nog het Stadsknapenkoor Elburg. Dat is inmiddels te merken, al slaat helaas Silent night, holy night natuurlijk net weer niet spontaan over. En vanaf lied 21 geeft hij het helemaal op. Maar ik ben gehecht aan die cd want die was mijn eerste kennismaking met de Engelse kerstmuziek.

Alternatief zijn de Carrolls van Kings College Choir die Echtgenoot tevoorschijn tovert via zijn hoogontwikkelde hifi-gebeuren, waarvan ik het begin nog niet vermag te begrijpen. Wat doen die Engelsen dat toch goed, ze houden de traditie in ere en vernieuwen hem tegelijkertijd met prachtige heel moderne bewerkingen van de oude melodie├źn.

Stiekem vind ik Advent mooier dan het Kerstfeest zelf, zeker de eerste weken. Nog geen kerstdinerrecepten-tsunami en kerstliedjesterreur in de supermarkt, alleen een onbestemd maar zeker gevoel dat ooit alles goed komt. Zelfs aan de valse Dickens-romantiek met zijn besneeuwde velden en arresleden geef ik mij op dit moment even schaamteloos over.

Toch maar weer een nieuwe adventskandelaar kopen morgen.