Boerka

Het boerkaverbod is er door. En het is een merkwaardig geval geworden, zoals de meeste wetten die worden gemaakt om een door de meerderheid ongewenste uiting te verbieden, met tal van voor de hand liggende uitzonderingen zoals gezichtsbescherming bij sporten. Dat krijg je ervan als je alles juridisch wilt oplossen.

Ongewenst, dat is een boerka wat mij betreft zeker, evenals de niqaab. En nu ik toch bezig ben, alle kledingvoorschriften voor vrouwen waarmee ze verantwoordelijk worden gemaakt voor de gevoelens van anderen, zijn uit den boze. Negen van de tien keer gaat het immers over de seksuele aantrekkingskracht van vrouwen op mannen, waarvoor niet de laatsten maar de eersten verantwoordelijk worden geacht.

Vrijwel elke cultuur of religie legt vrouwen allerhande regels op die hun gedrag en kleding bepalen. In streng-christelijke kring dragen meisjes en vrouwen een rok die ook nog eens een bepaalde minimum lengte moet hebben. Ik weet er alles van, op mijn gereformeerde middelbare school stonden wij meisjes ons in de jaren ‘70 nog in de garderobe om te kleden. Je lange broek aanhouden, betekende nablijven en strafwerk.

De hoofddoek is er ook een voorbeeld van. In alle soorten en maten, losjes achterop het haar hangend of strak om het hoofd gebonden. Er zijn zelfs moslima’s die behalve de niqaab ook nog handschoenen dragen, om maar geen huid te laten zien.

Mannen daarentegen wordt meestal geen strobreed in de weg gelegd. Sterker nog, zij zijn degenen die bepalen waaraan vrouwen moeten voldoen. En er zijn altijd wel vrouwen te vinden die hen daarbij een handje willen helpen want zo werken machtssystemen nu eenmaal. Knappe man die het voor elkaar krijgt vrouwen regels op te leggen, als die vrouwen daar niet zelf aan meewerken.

Over het algemeen zijn vrouwen uit die kringen de eersten die het gebruik van het betreffende kledingstuk verdedigen als zijnde een eigen keus. En dat is ongetwijfeld geregeld het geval. De vraag is alleen of vrouwen in hun omgeving er ook helemaal vrij voor of tegen mogen kiezen.

Het probleem is uiteindelijk niet de kleding zelf, maar de religies en culturen die vrouwen als tweederangs beschouwen. Niet met het woord natuurlijk, maar wel in de daad. De woorden zijn meestal niet het probleem, er worden vaak roerende volzinnen gesproken over vrouwen, zeker in het openbaar. Vrouwen zijn geweldig! Zolang ze zich aan de regels houden, in ieder geval.

Die bekrompen visie op vrouwen blijft niet beperkt tot religies, al schijnen nogal wat mensen te denken van wel. Van vrouwen verwachten dat ze er te allen tijde fris en fruitig uitzien, is evenzeer cultureel opgelegd. Vrouwen dienen slank te zijn (met uitzondering van de cupmaat), strak in het vel te zitten en een volle haardos te hebben. Zo’n beetje als een meisje van 18, maar dan eeuwig.

Mannen worden interessant als ze grijs haar en rimpels krijgen, een vrouw wordt gewoon oud. Mannen mogen best een buikje hebben, vrouwen dienen ook na het derde kind nog strak in het vel te zitten. En cosmetisch artsen zijn er als de kippen bij om je een handje te helpen.

Vrouwen worden langs een strenge meetlat gelegd. En het ergste is, ze doen er zelf het hardste aan mee. Geen strengere rechters dan vrouwen onderling, geen wredere oordelen dan de oordelen die vrouwen over elkaar uitspreken. Overal, zowel waar hoofddoek en lange rok ‘verplicht’ zijn, als waar de modepolitie rondwaart.

Het boerkaverbod schiet dan ook zijn doel voorbij – hoezeer die mijn onderbuik ook aanspreekt. Vrouwen moeten zichzelf bevrijden. Van de hoofddoek, van de verplichte lange rok en van het vereiste perfecte uiterlijk. En van elkaar. Ik blijf hopen.