Dooi

Vandaag is het voorlopig de laatste mooie dag. De zon straalt, er ligt nog steeds sneeuw in de bermen, het is kurkdroog en de lucht is overwegend blauw.
Kan het mooier? Neen. Alleen een fantastische lentedag kan het eventueel opnemen tegen deze 11e februari.

Al eerder namen we afscheid van de 16e Elfstedentocht. Een paar dagen complete gekte, met speciale ijsprogramma’s op tv en achtuurjournaals die zich voor de helft in Friesland afspeelden met daarna een minuutje aandacht voor Syrië en ander zich buiten Nederland bevindend ongemak. Beetje gênant.

Friesland zelf leek slechts te bestaan uit de Bonkevaart, Balk, de Luts (nooit eerder van gehoord) en Bartlehiem. En uit heel veel te dun ijs, zelfs de inzet van het leger mocht niet baten.

Niet alleen het journaal, ook DWDD en Pauw & Witteman raakten maar niet uitgesproken over schaatsen in het algemeen en de toestand van het ijs in Friesland in het bijzonder. Op een gegeven moment kon ik geen schaats meer zién.

Reclame
Goede reclame voor Friesland, dachten sommige provinciegenoten. Ik waag het te betwijfelen. Behalve de nuchtere Elfstedentochtvoorzitter Wiebe Wieling kwamen vooral de voorspelbare Friese bikkels aan het woord, geboren met de schaatsen alvast ondergebonden, sprekend met voor de gemiddelde Randstedeling onverstaanbaar accent en met een ijsmuts op het hoofd vastgegroeid.

Aan de andere kant is het misschien wel goed voor het Friese imago dat de Friezen zelf weliswaar teleurgesteld waren over het uitblijven van De Tocht maar dat zowel hun verwachtingen als hun deceptie niet in de buurt kwamen bij de hysterie in de rest van Nederland.

Voor mijzelf is het trouwens ook jammer dat het allemaal niet door gaat. Had ik eindelijk een Elfstedenkruisje kunnen halen, gaat het dooien! Niet dat ik kan schaatsen, maar dat leek in alle hectiek van de afgelopen dagen slechts een detail.