Emocratie

De berichtgeving rond Lily en Howick en de reacties daarop, op met name Twitter, kenmerkt zich door grote woorden door de meest uiteenlopende mensen. Prinses Laurentien bijvoorbeeld had ook een mening over de kwestie, en die was blijkbaar zo belangrijk dat ze ermee in het NOS-journaal kwam.

In de reacties op Twitter krijgt vooral de ChristenUnie ervan langs. De politici van deze partij weten niet meer van genade, de CU moet meteen uit de regering stappen, mensen zeggen hun lidmaatschap van de partij op, en iedereen die in Nederland wil blijven moet dat mogen. Nou ja, bijna iedereen. Maar in ieder geval de mensen voor wie wij sympathie hebben, of van wie we weten hoe ze er uit zien.

Vooropgesteld: natuurlijk moesten Lily en Howick een verblijfsvergunning krijgen. Je kunt kinderen niet eerst tien of twaalf jaar hier laten opgroeien om ze vervolgens uit te zetten. De overheid zou eindelijk eens iets aan de procedures moeten doen, en eens behoorlijk investeren in mensen die ze moeten uitvoeren. Zoals deze twee kinderen zijn er immers nog 400.

De verontwaardiging beperkt zich echter voornamelijk tot de twee kinderen wier gezichten niet meer uit de media te branden waren. De enkeling die het (terecht) waagde vraagtekens te stellen bij de houding en handelwijze van de moeder kreeg een grote bak stront over zich heen. Die was geen christen, of een hypocriet, die kende de Bijbel en al helemaal het begrip genade niet en werd bij wijze van stoomcursus met teksten om de oren geslagen.

Ik vind het erg jammer dat zulke publieke verontwaardiging nooit eens ten goede komt aan al die kinderen die opgroeien in gezinnen met schulden. Of aan kinderen die van tehuis naar tehuis gaan omdat er weer eens bezuinigd moet worden. Of aan de duizenden kinderen die noodgedwongen thuiszitten omdat er geen school is die ze wil of kan opnemen.

Maar dat zijn kinderen zonder naam, we weten niet hoe ze eruit zien, we kennen ze niet. Misschien zijn het ook wel kinderen die we niet zo sympathiek vinden. Kinderen met gedragsproblemen bijvoorbeeld, of met een laag IQ.

Het is een zorgelijk fenomeen, die mediahypes die vooral drijven op beelden en inspelen op de emotie. Ze werken alleen voor ‘ons soort mensen’, de mensen met wie we ons verwant voelen. Het kost ons niets, het vraagt geen werkelijke inzet, geen energie, je hoeft er niet voor te betalen, en nog een bonuspunt: je staat automatisch aan de goede kant! Zouden kinderen die er een potje van maken ook zo zijn gesteund? Of is de genade er niet voor hen?

Er wordt aan de linkerzijde van het politiek spectrum veel en terecht geklaagd over het rechts-populisme dat op de onderbuik inspeelt. Maar wat hier gebeurd is, heeft net zo goed met de onderbuik te maken als de retoriek van de PVV.
Het wordt weer tijd voor echte politiek. Op basis van een brede visie op wat goed is voor de samenleving bepalen welke kant je op wilt, in plaats van op je emoties drijven. Dan komt het niet alleen voor kinderen als Lily en Howick in orde, maar ook voor de naamloze duizenden om wie de publieke opinie zich nu niet bekommert.

Dit stuk verscheen eerder in het Friesch Dagblad