Voucher

Ooit ging je naar de markt en kocht daar wat je nodig had. Toen kwam de supermarkt, en met de supermarkt kwamen de zegeltjes. Maar daar bleef het natuurlijk niet bij. Inmiddels is het zegeltjessysteem grotendeels vervangen door de klantenpas, die je niet zelden ook nog eens online moet registreren, onder dreiging van het mislopen van voordeeltjes.

Als je tegen elke klantenpas die je wordt aangeboden ja zegt, kun je inmiddels een extra tasje met pasjes meezeulen. “Hebt u onze klantenpas nog niet?” “Nee.” “Wilt u onze klantenpas?” “Nee.” Soms tref je een volhoudend exemplaar aan die dan alle voordelen van de klantenpas wil opnoemen. Doe maar niet.

Nu heeft de praktijk inmiddels uitgewezen dat de meeste van die voordelen voor mij volstrekt oninteressant zijn. Als ik een brood koop, hoef ik daar geen koek bij, of – erger nog – als ik bij de Hema een onderbroek koop, zit ik niet noodzakelijkerwijs te wachten op een fles shampoo. Iets gratis ergens bij krijgen is wat mij betreft de meest stompzinnige vorm van reclame. ‘Koop een auto en krijg daar een reisje Brazilië bij’. Maar ik wil helemaal niet naar Brazilië.

En dan is er nog de categorie kleine lettertjes en speciale voorwaarden. Zo bezochten Echtgenoot en ik onlangs Hudson’s Bay in Maastricht. Je krijgt daar pas toegang tot het toilet nadat je 50 cent hebt betaald, bij zo’n poortje met klaphekje. Ik kan daar in principe zo overheen stappen, maar tot nu toe hebben geweten en goede zeden mij belet daarvan gebruik te maken.

Nu vind ik 50 cent betalen voor toiletgebruik geen enkel probleem, zeker niet als daar een toiletjuffrouw bij zit. Maar die soort lijkt uitgestorven, wat alleen al cultuurtechnisch een groot verlies is. Ervoor in de plaats kwam de voucher: ‘ga plassen en daarna koffiedrinken in een restaurant’. Ja, zo houd je je klandizie wel aan de gang.

Ergerlijker was in dit geval dat het bonnetje alleen inwisselbaar bleek bij een La Place-vestiging in een Hudson’s Bay-winkel. Want onderweg aangekomen bij een La Place langs de snelweg bleek het bonnetje niet geldig. “Dit kunnen wij niet scannen, mevrouw”, zei het schaap achter de kassa. “Maar er staat toch La Place”, hield ik vol.

De chef van het schaap legde mij uit dat er op een bord bij de ingang van het pand weliswaar stond dat je overal La Place-vouchers kon inwisselen behalve op NS-stations en vliegvelden, maar dat hier immers ook nog Hudson’s Bay op stond. Die logica ontging mij.

Inmiddels had ik de neiging gekregen al die vouchers ritueel te verbranden, dan wel met spuug op de ramen van het snelwegrestaurant te plakken, maar ook ditmaal weerhielden geweten en goede zeden mij daarvan.

Ik heb er wel van geleerd. Ik weiger in het vervolg elke voucher. Ik betaal voor wat ik wil kopen en ik hoef verder helemaal niks. Geen pas, geen voucher, geen tegoedbon. Dan maar geen gratis knakworst.