Christengekkies

Het imago van christenen is problematisch geworden. Een christen is een beetje raar, licht belachelijk, iemand die verdwaasd rondkijkt omdat de wereld er niet meer zo uitziet als vroeger. Christenen dragen de mode van vorig jaar, hebben er moeite mee de moderne tijd bij te benen en zijn een beetje dom: christengekkies. Maar ze voelen zich wel beter dan anderen, dat dan weer wel.
god_creation_of_adam_4843
Wetenschap is aan hen niet besteed, ze zijn bang voor een wezen op bokkenpootjes en met een drietand. Christenen durven niet te genieten, ze geloven in een man met een baard die op een wolk zit en ze durven niet zelf te beslissen over belangrijke zaken des levens. Een christen is tegen het homohuwelijk, tegen abortus, echtscheiding en seks voor het huwelijk. De christen dient zich natuurlijk wel aan de vakjesindeling te houden die voor hem is gemaakt. Dat houdt de zaken prettig overzichtelijk.

Maar voor de arme atheïst/agnost/ietist van tegenwoordig wordt het er niet makkelijker op want tegelijk met het afnemen van het aantal christenen worden ze minder makkelijk in een hokje te duwen. Af en toe zitten er hippe christenen bij Pauw & Witteman, zijn ze jonger dan 40 en maken ze zich druk om bijvoorbeeld vluchtelingen of het milieu. Of ze zijn tegen abortus maar voor het homohuwelijk. Of omgekeerd. Of ze fulmineren tegen milieuvervuiling en gebruiken daar lelijke woorden bij. Verwarring…

Een apart hoofdstuk is de Rooms-katholieke Kerk. Er verschijnen af en toe mensen op tv die hardop zeggen dat ze Rooms-katholiek zijn, zonder zich daar meteen voor te excuseren. Ondanks het vreselijke instituut kerk dat natuurlijk onlosmakelijk is verbonden met kindermisbruik en onderdrukking. En ze kijken er nog blijmoedig bij ook, al moeten ze antwoord geven op de meest stupide en vooringenomen vragen die je kunt bedenken. En dan die nieuwe paus, op een fiets en zonder pump and circumstance. Hij was toch oud, bibberig en incommunicado?

Hè bah, het was net zo overzichtelijk. Sommige mensen zijn daar nog niet aan gewend, zij houden het liever bij de oude beelden, zoals te lezen is onder het artikel in de Volkskrant van 6 juli van Chris Rutenfrans.

Persoonlijk ben ik blij met het verdwijnen van de christelijke cultuur van de afgelopen decennia. Ik voelde me er niet bij thuis. Het ging al lang niet meer om de boodschap van God, het ging alleen maar om gezeur eromheen en persoonlijke stokpaardjes. We kunnen het weer eens hebben over de kern van de zaak.

Het vernis dat over het christendom lag, is eindelijk aan het verdwijnen. Fatsoenlijk, netjes, keurig, het zijn geen bijvoeglijke naamwoorden meer die standaard bij ‘christelijk’ horen. Daarmee kan ook het saaie, brave imago verdwijnen. Een goede keuze is nu eenmaal niet per se hetzelfde als een fatsoenlijke keuze.

Daarnaast maak ik liever deel uit van een minderheid dan van een meerderheid. Dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Tegen de stroom in roeien, daar word je sterk van.