Marriage Course

“We gaan volgend seizoen een Marriage Course geven. Is dat niet iets voor jullie?” vroeg een kennis van de kerk me gisteravond.

Ik keek hem achterdochtig aan. Een marriage course, waarom? En is daar geen Nederlands woord voor? Nee dus, of eigenlijk is die er wel maar huwelijkscursus klinkt zo saai. Denk ik.

“Nee,” zei ik meteen tegen hem. “Dat is niets voor mij en ook niets voor Echtgenoot. Maar waarom moet dat eigenlijk?”

“Ieder huwelijk kan beter,” begon hij en meteen kreeg hij iets van een autoverkoper die mij wil uitleggen dat mijn auto weliswaar zuinig is, snel optrekt en dat de remmen het nog goed doen maar dat het altijd zuiniger, sneller en veiliger kan.

Ik word daar moe van. Waarom moet het altijd beter? In gedachten overzie ik mijn leven van de wieg tot het graf en de hele weg daartussen ben ik vooral bezig met het beter te laten worden. Alles in mijn leven moet beter, mijn carrière, mijn huis en mijn interieur.

Van betere shampoo wordt mijn haar glanzender, mijn huid moet zo lang mogelijk rimpelloos blijven (te laat…) door het gebruik van betere crème. De reclame die mij dagelijks wordt opgedrongen heeft het over niets anders dan dat het beter kan en beter moet.

En nu is de verbetermode ook al doorgedrongen tot het terrein van het geloof. Beter bidden, verdieping van je geloofsleven, overal kun je een cursus voor volgen.

En dan is nu mijn huwelijk aan de beurt. Nee! schreeuwt alles in mij. Nee! Ons huwelijk moet niet beter, het is best zo. Ik ga er niet aan lopen frunniken, peuteren en knutselen. Ik ben gewoon getrouwd en we redden ons wel. Heus. En ik ga het verder niet uitleggen. Ik heb er gewoon geen zin in.