Game of Thrones

Ademloos keken Echtgenoot en ik de afgelopen weken naar Game of Thrones, een razend spannende maar ontzettend bloederige HBO-serie. Ik heb er bijna geen mensen in gezien die van ouderdom aan hun einde kwamen. De keuze leek te zijn tussen diverse manieren van gekeeld worden (letterlijk), doodgemarteld of doorstoken worden, het hoofd afgehakt krijgen, en zo nu en dan wat gif. game-of-thrones-cast-tumblr

Maar eerlijk is eerlijk, het went. Tijdens de eerste serie wendde ik vol walging mijn hoofd af, bij de vijfde juichte ik als een rotzak op bloederige wijze het leven liet. Wel met een licht gevoel van schaamte trouwens… Dit is de eerste keer dat ik een serie die zo ongemeen wreed is toch bleef afkijken.

Voorlopige conclusies:
Allereerst zijn er als ik de serie mag geloven maar weinig mensen die echt deugen. De meesten zijn zelfzuchtig, kortzichtig, wreed of zelfs sadistisch. De laatste soort komt vrij veel voor in Game of Thrones en dat zorgt voor een overmaat aan bloed en gruwelijkheden. De tweede conclusie is dat het heel moeilijk is te blijven deugen als jou en je familie de grootste ellende wordt aangedaan.

Maar de beste lessen vind ik die over leiderschap. Er komen veel leiders voor in de serie: koningen, clanleiders, en zo meer. Sommige leiders proberen het met brute macht. Dat lukt een tijdje maar er verschijnt vroeg of laat altijd iemand die sterker is.

Anderen marchanderen door handjeklap met andere machthebbers en met hun volgelingen: een beetje dreigen, dan weer een beetje toegeven, en omkopen. Uitkomst: niet goed. Er zijn altijd mensen die het spel net wat slimmer spelen.

Er zijn ook leiders die uit alle macht het goede proberen te doen maar dat zijn er maar een paar, en eenmaal aangekomen bij de laatste aflevering van het vijfde seizoen moet ik constateren dat er nog maar eentje in leven is. Ze leggen het vaak af tegen concurrenten die ‘de wil van het volk’ willen uitvoeren.

Zeldzaamste type leider: die met visie. De meesten zijn bezig allereerst zichzelf in veiligheid te stellen en hun ambities na te streven, daarna komt het volk omdat ze dat daarbij nodig hebben. Maar ambities en trots hebben de neiging de blik te vertroebelen. En zo komt de ene na de andere leider die niet ziet wat goed is voor hemzelf en vooral voor zijn mensen, jammerlijk aan zijn einde.

Het grote verschil is dat falende leiders uit Game of Thrones een kopje kleiner worden gemaakt, terwijl falende leiders van nu wachtgeld incasseren en niet zelden hun rentree maken.

Ik moet nog even nadenken over wat ik liever heb.