Requiem voor een kerstboom

Het is zover. De kerstboom staat in onttakelde toestand naast de kachel, bijna alle takken en takjes heeft Echtgenoot eraf geknipt om de kachel mee aan te steken. Pijnbomen zitten immers vol hars en dat fikt goed.

Het ging me deze keer aan het hart. Vielen in vorige jaren de naalden bij bosjes uit als je maar naar de kerstboom kéék, deze boom was van een ander kaliber. Als er tien naalden gevallen zijn, is het veel. Wat een boom! Hij was de uiterst smaakvolle (al zeg ik het zelf) versiering meer dan waard.

Echtgenoot suggereerde nog het ding maar tot februari te laten staan, het was toch zonde zo’n fraai exemplaar af te tuigen! De kerstfreak…

Normaal gesproken kan ik de kerstboom al voor Oud & Nieuw wel wegkijken. Weg met dat ding! Maar dit jaar was het gisteren pas zo ver, lekker ouderwets op Driekoningen.
Met een mengeling van weemoed en opluchting haalde ik de oude versiering en de spiksplinternieuwe ledverlichting eraf. Aan de ene kant leek de kamer saai, aan de andere kant ook wel weer lekker ruim.

Een grote mand vol sparretakjes staat nu naast de kachel; elke keer als er een vuur moet worden aangestoken, gooi ik een handvol naar binnen, steek het aan en de hars doet zijn werk. Door het kachelruitje kan ik zien hoe de takjes krimpen in het vuur.

Ik geef het toe, het is wreed maar zo is de natuur. Volgende kerst weer een nieuwe!