Help!

Het is weer zo ver. Een tijdje geleden beantwoordde ‘het Westen’ de noodkreet uit Libië en mede dankzij hulp van de NAVO werd Khadaffie eerst verdreven en later zonder NAVO-hulp (?) op minder elegante wijze omgebracht. Het paradijs kon aanbreken, of in ieder geval het voorportaal daarvan geopend.
Niet dus. Amnesty International signaleerde ernstige mensenrechtenschendingen in het bevrijde Libië en stammenoorlogen zijn aan de orde van de dag. Mission failed.

Nu zucht Syrië onder Assad. Inderdaad, net als voormalig collega Khadaffie een vreselijke bruut met bloed aan zijn handen. In Syrië is de situatie nog veel onoverzichtelijker dan destijds in Libië en nu al staat vrijwel vast dat Syrische christenen de eerste klappen gaan opvangen.

Het Westen kan het ondertussen nooit goed doen. Als ze opstandelingen helpen, worden ze een half jaar later impliciet verantwoordelijk gesteld voor alles wat er misdaan wordt door de bevrijders. Als ze niets doen kleeft het onschuldige bloed van de slachtoffers aan hun handen.

Wie merkwaardiger wijs nooit ter verantwoording worden geroepen, zijn de Arabische landen, het bestaan van de Arabische Liga ten spijt. Ze sturen een delegatietje, wandelen wat rond in het geteisterde land, er stapt van pure ellende een delegatielid op en dat was het dan. Zij weten het ook niet meer. Erop aan gekeken worden ze niet, hooguit in diplomatieke kringen.

Blijkbaar is Arabische onmacht heel gewoon maar Westerse een doodzonde. Rare jongens, die Arabieren!

Een merkwaardige parallel is te zien bij hulpverlening na rampen. Of het nu de tsunami was in 2004 of de honger in de Hoorn van Afrika, het Westen wordt geachte te helpen, de Arabische landen geven een hooguit schijntje. Nota bene, hun eigen geloofsgenoten…

Vervolgens krijgt het Westen te horen dat de hulp faalt, zowel in logistiek opzicht als omdat ze geen kaas hebben gegeten van de culturen aldaar; en tenslotte blijkt het allemaal te weinig en te laat.

Welke antropoloog, politicoloog of andere -loog kan dit uitleggen? Help!