Moederdag

Duizenden bloemisten hebben gisteren een mooie dag gehad en ook de supermarkten die (meest roze) boeketten voor moeder bij tientallen in de emmers bij de kassa hadden staan, deden goede zaken.

Daar was er niet een voor mij bij. Zielig? Nee hoor. Sinds de kinderen van de basisschool af zijn en ik dus niet meer elk jaar word bedolven onder tekeningen, papieren bouwwerkjes en andere fantasietjes die aan een juffenbrein kunnen ontspruiten, hebben Echtgenoot en ik in goed overleg besloten met deze traditie te stoppen. En in een moeite door dus ook met die van Vaderdag.

Behalve dat ik het nut van Moederdag niet inzie, is ons besluit te wijten aan de Nederlandse middenstand die al weken van te voren alle wapenen inzet het latente schuldgevoel van met name het mannelijk deel van de bevolking te voeden. Winkels als Blokker, Marskramer en Xenos worden niet moe ons overbodige rotzooi aan te smeren, altijd met een lieftallige vrouw op de folder die echt, zeker weten, nog lang geen moeder is.

Moeder blijkt, naast parfum en sieraden, met name behoefte te hebben aan allerlei huishoudelijke zaken. Dat is niet iedereen goed bekomen, weet ik. Ooit verbruide een vriend van ons het bij zijn vrouw door op Moederdag aan te komen met een schort en pannenlappen. Vriendin ging volledig door het lint waarop hij verbouwereerd zei dat ze die spullen toch nodig had. Daarna ging een deel van het servies eraan en haastte hij zich naar de juwelier.

En dat is dan, eerlijk is eerlijk, weer een argument vóór Moederdag…