Ooit gehoord van de visserssandaal? Ik ook niet. Tot ik er vandaag een plaatje van zag, want toen herkende ik ze als de sandalen die ik als dertienjarige droeg, met sokken.

Dit type sandaal was wijd verbreid in de jaren zeventig. Degelijke huisvrouwen droegen ze, meisjes van alle leeftijden, en leraren en dominees.

Ik was heel blij dat ze uit het straatbeeld en van mijn voeten verdwenen. Het was al erg genoeg om dertien jaar te zijn.

Hoe kan het dat zulke wanstaltig lelijke schoenen weer in de mode komen? Is de goede smaak dood? Is de creativiteit wegge-AI-ed? Is er een modestaking aan de gang? Of bestaat er in de fashion-wereld ook zoiets als het hoefijzermodel, dat iets zo lelijk kan zijn dat het weer mooi wordt?

Ik heb allang geleerd dat alles ooit weer terugkomt, maar dan net even anders. Dus wel weer de enorme schoudervullingen van de jaren negentig maar dan net anders, en wel weer oversized truien uit de jaren tachtig met kleuren in een onnavolgbare vlakverdeling, maar iets minder uitzinnig. Ook oranje, bruine en mosgroene blouses met psychedelische dessins zijn weer terug, zag ik. Dat was in de mode in de jaren zeventig, toen zelfs de afwasteiltjes bruin of oranje waren.

Afschuw
Wellicht is dit alles gewoon een kwestie van perspectief. Ik moet denken aan de afschuw op het gezicht van mijn vader, toen hij zag dat ik – we spreken jaren zeventig – de oude jaren-vijftigjurken van mijn moeder aan de vergetelheid had ontrukt en ze met wat kunst- en-vliegwerk had omgetoverd tot hippe kledingstukken. Althans, in mijn ogen.

Maar de wederopstanding van de visserssandaal had echt niet gehoeven, want die is al een halve eeuw uit de mode en dat was waarschijnlijk niet voor niets. Ga dus maar gewoon aan het werk, beste modeontwerpers, en verlos ons van de visserssandaal. En als jullie dan toch bezig zijn, ook meteen maar van die foeilelijke sneakers.

Zijn die dan ook erg, hoor ik u denken. Het antwoord is kort maar krachtig: ja.