Noodsituatie

Het mooiste nieuws van deze week is dat Barack Obama heeft gewonnen en weer vier jaar verder kan. Echtgenoot en ik vieren dat vanavond uitgebreid met een fles wijn.

Maar dat Poetin zijn voormalige minister voor Noodsituaties heeft ontslagen, is het meest intrigerende nieuws van deze week. Niet het ontslag (hij was inmiddels al gouverneur van de provincie Moskou) maar het bestaan van de functie maakt mij nieuwsgierig.

Ik zie het voor me: zo lang zich er geen noodsituatie voordoet, hangt hij op zijn gemak achterover in zijn stoel met de voeten op het bureau en een sigaar in zijn mond. Hij luistert naar zijn favoriete muziek en laat een secretaresse af en toe koffie brengen met iets lekkers erbij.

Dan opeens gaat de telefoon en springt hij kwiek overeind om onmiddellijk maatregelen te gaan nemen. Het is van tweeën een: of hij heeft echt niets te doen, of hij rent zich het heen en weer. Immers, noodsituaties doen zich altijd onverwacht voor wat tijd, plaats en hoedanigheid betreft.

Een minster van Noodsituaties… waarom hebben wij die niet? Nu hebben we Pieter van Vollenhoven maar die komt altijd met bevindingen achteraf. Het lijkt me het toppunt van Nederlandsheid, zo’n minister.

En de ideale Kop van Jut als er weer eens iets misgaat. Ik hoor de Kamervragen al: ‘Waarom heeft de minister deze noodsituatie niet voorkomen?’

De Russische ex-minister van Noodsituaties bleek trouwens de meest voorkomende noodsituatie niet in de hand te hebben: zijn huwelijksprobleem.