Feminist

Na de afschuwelijke verkrachtingszaak in India, waarvan steeds meer gruwelijke details bekend worden, is maar weer eens duidelijk geworden wat de positie van vrouwen is in grote delen van de wereld. Tweederangs mensen, ongewenst, eigendom van de familie en hooguit getolereerd als maagd of moeder.

Natuurlijk worden er maatregelen verzonnen om verkrachting tegen te gaan: niet vanwege de vrouwen, die zijn eenvoudig te vervangen, maar vanwege de eer van de familie. In het Indiase dorp Khedar bijvoorbeeld mogen vrouwen geen T-shirts en spijkerbroeken meer dragen want dat lokt verkrachting uit. Logisch!

In Indonesië is moslimleider Ma’ruf Amin ook ernstig verontrust over de veiligheid van vrouwen. Zijn oplossing: vrouwen moeten, als ze achterop een brommer zitten, met twee benen aan een kant zitten. Een soort amazonezit dus. Dat is een prima methode om te voorkomen dat ze de sharia overtreden. En: ‘We willen vrouwen eren met dit verbod, omdat het delicate wezens zijn’. Als dat de reden is, biedt vrouwen dan gratis taxivervoer aan.

Maar laten we ook naar eigen land kijken. Tweemaal daags komen er op Amsterdamse politiebureaus slachtoffers van seksueel geweld binnen, een van de drie keer gaat het om verkrachting. Er zijn wijken in de hoofdstad waar je als meisje voortdurend nagesist en nageroepen wordt: ‘Hoer!’

Vrouwendiscriminatie is natuurlijk een heel complex probleem en het komt in vele verschijningsvormen. Maar toch, hoe is het mogelijk dat de ene helft van de mensen zo slecht behandeld wordt door de andere helft? Is de minachting voor vrouwen alleen aan mannen te wijten?

Ik zal nooit de foto vergeten die ik eens in een krant zag staan: een trotse moeder met een weldoorvoed, schoongewassen en prachtig aangekleed baby’tje op schoot. Het kindje droeg sieraden, had een mooie krul in zijn haartjes en het lachte breed. En terecht, hij was een jongetje. Half verscholen achter de moeder stond een mager meisje, in vodden gekleed en op blote voeten, met ongewassen en ongekamd haar. Een toevallig langslopend zwerverskind? Nee hoor, de dochter…

In de wetenschap dat dit ene meisje staat voor miljoenen anderen, heb ik alleen die foto nodig om voor het leven feminist te blijven.

De aanhoudende protesten in India geven hoop. Ik zie niet alleen vrouwen maar ook mannen de straat op gaan. En misschien kan meneer Amin in Indonesië overwegen zelf eens in amazonezit achterop een brommer te gaan zitten? Dan kan hij ervaren hoe enorm comfortabel dat is. Mannen kunnen tenslotte óók heel delicate wezens zijn…