Slachten met een schaamlap

Terwijl ik terug fietste van onze stamkroeg in Loon bungelden er twee konijnen aan mijn stuur. Gekocht van de jagers in het café. Lekker, konijn! Door de hond gegrepen, dus straks geen hagel tussen de kiezen.

Na twee dagen besterven, hing ik ze aan hun achterpootjes (touwtje achter de knie, niet het enkeltje!) onder het afdak in de achtertuin. Eerst villen, dan van binnen schoonmaken. Een van de kinderen stond al likkebaardend te wachten op het levertje dat door loting zijn deel was geworden.

Toen ik mij omdraaide, zag ik de buurvrouw met een krijtwit gezicht het tafereeltje aanschouwen. Ze sprak er haar afgrijzen over uit waarna ik haar vroeg wat zij vanavond ging eten. “Karbonade,”sprak ze, met de ogen strak op mijn diner gericht.

“Kost dat?” vroeg ik. Dat bleek erg mee te vallen, ze aten kiloknaller.
“Jouw varken heeft op geen stukken na zo’n mooi leven gehad als deze konijnen,” legde ik uit. Maar dat deed er niet toe, vond ze. Dit was gewoon zielig. Waarom ze dat vond, kon ze niet goed uitleggen.

Mijn konijn had verrukkelijke jaren doorgebracht op het Balloërveld en vond binnen drie seconden de dood door toedoen van een hond.
Haar avondeten was in een paar weken in onnatuurlijk hoog tempo en met behulp van antibiotica vetgemest, daarna in in een vrachtwagen gepropt en naar het slachthuis vervoerd. En dan komt het humane deel van ’s varkens leven: het wordt verdoofd! Nou, daar zal hij geweldig blij mee zijn… (Overigens gaat het in 10% van de gevallen mis met de verdoving).

Hetzelfde sentiment waar mijn buurvrouw last van had, speelt bij de discussie over koosjere en halal-slacht. Hoe moslims hun vee slachten en hoe goed ze zijn opgeleid, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat er maar één Joodse slager in Nederland koosjer slacht en dat de man goed is opgeleid en veel ervaring heeft.

Maar ja, onverdoofd slachten klinkt zo akelig en je krijgt er zo’n zielig gevoel bij… En dat willen wij onszelf niet aandoen.